Blogs,  Tekst

De eindstreep halen

Terwijl de temperatuurmeter -4 aangeeft, hobbel ik met mijn tong op mijn knieën door troosteloos Amstelveen. Ik slenter met bevroren billen, stramme benen en een zeiknatte rug achter mijn collega’s aan en vervloek elk motiverend woord van de trainer. En als het niet de vrieskou is, word ik omver geblazen door code oranje of zakken mijn roze schoenen diep weg in de modder. En dat élke week weer. Ik vraag mij serieus af waarom ik mij heb opgegeven voor de estafette van de marathon. Want echt, dat – is – afzien.

In oktober haalt een combinatie van een overenthousiaste Erben Wennemars, een gratis training en mijn estafetteteam mij over om me op te geven voor de Lentemarathon. Ik word op training één direct met een video geanalyseerd- alsof die avond Gijp en Derksen mij gaan becommentariëren. Ik start te verticaal, mijn passen zijn te groot en als ik het minder zwaar wil hebben, moet ik eigenlijk ook wat kilo’s verliezen. Duly noted.

Dus sleep ik elke maandagochtend in de trein en bus mijn sporttas mee. Leer ik over skipping, hoe je armen in 90 graden het beste resultaat opleveren, hoe ik kleinere stapjes moet nemen. Mijn korte broek wissel ik in voor thermo ondergoed en ik vind mijn favoriete renmuziek. En terwijl ik ren, ontdek ik enorme lol te kunnen hebben met die ene collega van Facilities. Met een trainee heb ik indrukwekkende persoonlijke gesprekken, met die ene Auditor duiken we direct de inhoud van zijn project in. Die ene Australiër maakt me wekelijks aan het lachen, ik leer die collega van mijn eigen gang beter kennen.

Het trainen voor de estafette brengt me niet alleen een betere conditie en kilo’s minder, maar ook een beter begrip van het werk van collega’s, waar ze dagelijks mee bezig zijn en waar we elkaar kunnen versterken. Wanneer de lente maar niet wil komen en mijn gehele estafetteteam binnen één dag afhaakt, denk ik geen seconde aan opgeven. De sfeer in de hardloopgroep creëert de lente.

Hardlopen is nog steeds niet mijn hobby, helemaal niet als bestuurslid Bert Ferwerda mij voor de zoveelste keer als een dartelend hertje voorbij rent. Maar komende zondag motiveer ik mijn nieuwe teamgenoten bij de start, sjouw ik met alle plezier de tas van de loper vóór mij mee en loop ik met kleine stapjes en opgeheven hoofd mijn tien kilometer. Wanneer de finishlijn in zicht komt en ik blij ben dat het er ein-de-lijk opzit, denk ik met veel trots terug aan de collega’s van de hardlooptrainingen. Want zonder hen had ik de eindstreep nooit gehaald.

Deze blog werd eerder gepubliceerd op het interne communicatieplatform van KPMG.